“Keeps Gettin’ Better: A Decade of Hits” to kompilacja największych przebojów Christiny Aguilery wydana w 2008 roku, niemal w 10 lat po debiucie gwiazdy na rynku muzycznym. Na krążku znajduje się 10 dobrze znanych przebojów Aguilery, oraz dwa remiksy i dwie zupełnie nowe piosenki wyprodukowane przez Lindę Perry.

Na singiel promujący kompilację został wybrany utwór p.t. Keeps Gettin’ Better, który dotarł do 7 miejsca na amerykańskiej liście Billboard Hot 100 i z którym Aguilera wystąpiła na gali MTV Video Music Awards w 2008 roku.

Chociaż album ten, to tylko kolekcja największych hitów zebrana na jednej płycie, to wizualnie i muzycznie ma on jasno określoną koncepcję, za którą stoi kolejna garść inspiracji wokalistki.

 

Superbohaterki

Fikcyjne bohaterki książek, filmów, lub komiksów, najczęściej posiadające nadprzyrodzone moce.

Pierwszą superbohaterką, która pojawiła się w pop kulturze była Fletcher Hanks, bohaterka komiksu „Fantomas”, nieśmiertelna Egipcjanka, która potrafiła przeobrazić się w stworzenie z czaszką zamiast twarzy, posiadające nadprzyrodzone zdolności wykorzystywane do walki z siłami zła.

Superbohaterką, która jako pierwsza zyskała rozpoznawalność w popkulturze była Wonder Woman stworzona przez psychologa Williama Moultona Marstona z pomocą jego żony Elizabeth i ich wspólnej kochanki Elizabeth Byrne. Postać ta pojawiła się po raz pierwszy 8 na łamach komiksowej serii „All Star Comics” w styczniu 1942 roku.

Prawdziwy rozkwit nowych superbohaterek nastąpił w późnych latach 50 XX wieku, kiedy to wydawnictwo DC wprowadziło na rynek  Hawkgirl, Supergirl, Batwoman, oraz Batgirl.

Aguilera eksploatowała wizerunki kilku bardzo znanych w kulturze popularnej komiksowych heroin, wykorzystując ich image do promocji swojej pierwszej w karierze kompilacji przebojów.

Temat komiksowych heroin po raz pierwszy Aguilera poruszyła tekście utworu „Keeps Gettin’ Better”, który promował składankę. W refrenie piosenki Aguilera śpiewa:

“Some days I’m a super bitch
Up to my old tricks but it won’t last forever
Next day I’m your super girl
Out to save the world and it keeps gettin’ better”

Jak twierdzi sama wokalistka, do inspiracji komiksem i jego bohaterkami pociągnął ją okres ciąży i nowe doświadczenia związane z byciem matką:

„Po tym, jak stałam się matką nieustannie jestem pod wrażeniem tego do czego zdolna jest płeć żeńska. Jesteśmy Super Kobietami, dajemy miłość, dajemy mleko. Z drugiej strony wciąż kręcę się w biznesie, rozwijam moją karierę. To ta druga strona, dlatego, że to robię ludzie szufladkują mnie do bycia suką. Ale jeśli mam być tak nazywana za to, że jestem asertywna i wiem kim jestem i czego chcę od życia, to niech sobie mówią, będę nosić tę łatkę z dumą. Widać to słowo ma również pozytywne znaczenie.”

 

Barbarella

Fikcyjna superbohaterka pochodząca z francuskiego komiksu science-fiction, który stworzył  Jean-Claude-Forest, a wydał po raz pierwszy Eric Losfeld w 1964 roku. Komiksy z udziałem Barbarelli wywoływały skandal z powodu zawartej w nich erotyki, seria powszechnie uważana jest za pierwszy komiks dla dorosłych, który wpisał się w nurt amerykańskiej rewolucji seksualnej.

Barbarella, to młoda kobieta, która wędruje z planety do planety i przeżywa liczne przygody, czesto o podłożu erotycznym. Kosmici, których spotyka na swojej drodze, najczęściej uwodzą ją, eksperymentowała też z erotycznymi maszynami, m.in. orgazmotronem.

W 1968 roku na podstawie komiksu powstał film o tym samym tytule w reżyserii Rogera Vadima, w którym główną rolę zagrała ówczesna żona reżysera, legenda kina, Jane Fonda.

Aguilera prezentuje wizerunek nawiązujący do Barbarelli w sesji zdjęciowej promującej kompilację, za którą odpowiedzialna jest Ellen von Unwerth.

 

Catwoman

Superbohaterka stworzona przez Billa Fingera i Bona Kane’a, inspirowana kuzynką Kane’a, Ruth Steel. Po raz pierwszy pojawiła się na łamach serii o Batmanie wiosną 1940 roku. Czasami bywała wrogiem Batmana, czasem jego pomocniczką, ich relacja była oparta na toksycznym uczuciu miłości połączonym z nienawiścią.

Od lat 90tych Catwoman definitywnie kreowana jest na antybohaterkę, wroga Batmana, która bądź co bądź wciąż pozostaje w sferze zainteresowań seksualnych Bruce’a Wayne’a.

Christina wykorzystała image Seliny Kale w wideoklipie stworzonym do utworu „Keeps Gettin’ Better” wyreżyserowanym Petera Berga i mającym swoją premierę 24 października 2008 roku.

 

Elvira Mistress

„Elvira Mistress of the Dark” to komediowy horror z 1988 roku w reżyserii Jamesa Signorelli, w którym tytułową rolę zagrała Cassandra Peterson.

Film opowiada historię Elviry, prezenterki telewizyjnej prowadzącej program, w którym pokazywane są tanie horrory, która pewnego dnia otrzymuje w spadku dom w Nowej Anglii. Natychmiast postanawia w nim zamieszkać, ale po przybyciu na miejsce okazuje się, że dla mieszkańców miasteczka jest zbyt ekstrawagancka a dla swojego wujka czarodzieja zbyt niebezpieczna…

Postać ubranej na czarno Elviry stała się jednym z symboli amerykańskiej kultury masowej oraz bohaterką wielu gier komputerowych i komiksów.

Aguilera zaispirowana wizerunkiem tej kultowej postaci pojawiła się na czerwonym dywanie podczas gali MTV Video Music Awards w 2008 roku.

 

Black Cat

Superbohaterka stworzona przez Marva Wolfmana i Keitha Pollarda, po raz pierwszy pojawiła się na łamach „The Amazing Spiderman” w lipcu 1979 roku.

Felicia Hardy jest córką światowej sławy włamywacza. Po traumatycznych doświadczeniach jakich doznała na pierwszym roku studiów bohaterka rozpoczęła wyczerpujące treningi wielu stylów walki, oraz akrobatyki, by w końcu zdecydować się pójść w ślady ojca i jako Black Cat rozpocząć życie włamywaczki.

Christina wizerunek Felicii wykorzystała podczas swojego występu na gali MTV Video Music Awards w 2008 roku.

 

Storm

Superbohaterka stworzona przez Len Wein i Dave’a Cockrum’a. Po raz pierwszy pojawiła się na łamach „Giant-Size X Men” w maju 1975 roku. Jedna z głównych postaci występujących w cyklu komiksów o X Menach. Storm została Królową Wakandy po tym jak poślubiła Króla T’Challa., znanego jako Czarna Pantera.

Storm jest jednym z najpotężniejszych mutantów, która potrafi kontrolować pogodę, tworzyć tornada i huragany. Posiada też zdolności telepatyczne i elekromagnetyczne, ponadto jest w stanie używać magii, jest też wykwalifikowanym złodziejem i wojownikiem.

W ciągu mijających dekad przeszła kilka metamorfoz, w latach 80tych rysowana była nawet w stylu punk.

Aguilera wizerunek Storm wykorzystała ponownie podczas występu na gali MTV Video Music Awards w 2008 roku.

 

Spider-Woman

Superbohaterka stworzona przez Briana Michaela Bendisa po raz pierwszy pojawiła się na łamach „Marvel Spotlight” w lutym 1977 roku.

Jessica Drew urodziła się w Wielkiej Brytanii i jako mała dziewczynka została skażona przez promieniowanie radioaktywne, gdy mieszkała Mount Wundagore w Transii. Jej ojciec, by ratować córkę zaaplikował jej antidotum z jadu pająka, oraz umieścił ją w genetycznym akceleratorze. W wyniku tego eksperymentu Jessica posiadła nadludzkie zdolności takie jak ponadprzeciętną prędkość, siłę i refleks.

Na studiach została zrekrutowana przez agencję HYDRA jako ich agentka, ówcześnie zostając poddana praniu mózgu, czego efektem była utrata pamięci.

Aguilera wizerunek Spider-Woman wykorzystała na potrzeby telewizyjnej reklamówki promującej składankę jej największych przebojów.

 

Pop Art

Ruch w sztuce, który powstał w Wielkiej Brytanii we wczesnych latach 50 XX wieku, by potem przeniknąć do Stanów Zjednoczonych pod koniec lat 50tych.

Pop art nawiązywał do starszego kierunku w sztuce, dadaizmu, oraz czasów I Wojny  Światowej.

Artyści reprezentujący ten kierunek korzystali z gotowych elementów, nawet nieartystycznych, zdobyczy popkultury, tworząc często antyestetyczne kolaże pozornie nie mających ze sobą nic wspólnego elementów. Dzieła te miały na celu wywołać u odbiorcy silny ładunek emocjonalny, najczęściej wstrząs i wzburzenie.

Na ukształtowanie się tego ruchu miał wpływ konsumpcyjny styl życia zachodniej cywilizacji, przede wszystkim zaś rozwijająca się i zataczająca coraz szersze kręgi działalność reklamy. Kierunek ten charakteryzował się nieograniczoną swobodą twórczą, dążącą do zobrazowania cywilizacji wielkomiejskiej i jej kultury masowej. Początkowo wyrażał się za pomocą malarstwa, z czasem zaczął wykorzystywać inne środki plastyczne tworząc aranżacje przestrzenne, instalacje itd.

Chociaż nurt ten pojawił się w Stanach Zjednoczonych już w latach 50, to okres jego rozkwitu przypada na lata 60 XX wieku.

Amerykański Pop Art różnił się od tego, jaki rozwijał się w Wielkiej Brytanii. Artyści ze Stanów Zjednoczonych w swoich pracach nawiązywali do malarstwa ostrych krawędzi oraz sztuki reprezentacyjnej, za tło wykorzystując szarą rzeczywistość i jej elementy. Jako środki wyrazu stosowali ironię i parodię, za zasłoną ekspresjonizmu artystycznego kryli czasem osobisty wydźwięk ich twórczości.

Pop art, zarówno ten brytyjski jak i amerykański nawiązywał do dadaizmu, odnosząc się często do tych samych tematów, jednak w przeciwieństwie do dadaizmu, pop art wyeliminował ze swojego stylu destruktywne, satyryczne i anarchistyczne elementy charakteryzujące dadaizm stawiając na sztukę niezaangażowaną politycznie, wykorzystującą artefakty kultury masowej.

Do najważniejszych amerykańskich artystów reprezentujących ten kierunek w sztuce należeli Robert Rauschenberg, Jasper Johns, Andy Warhol czy Roy Lichtenstein.

Aguilera, zainspirowana pop artem pierwotnie planowała wykorzystać elementy tej sztuki tworząc oprawę wizualną jej czwartego studyjnego albumu. Gwiazda, będąca pod wrażeniem takich artystów jak Andy Warhol, Roy Lichtenstein, Debbie Harry, frontmenki zespołu Blondie, czy Nico, wokalistki zespołu The Velvet Underground, miała zamiar wykreować kolorową oprawę wizualną kolejnego albumu, nawiązującą do amerykańskiej sceny pop art z przełomu lat 60 i 70 XX wieku.

„Właśnie zaczęłam nagrywać, ale mogę już powiedzieć, że ten album to będzie czysta zabawa. Będę odnosić się do sztuki pop art, oraz twórczości Andy’ego Warhola. To będzie zabawny i szybki album, wizualnie przepełniony kolorami (…)”

Pierwotne plany Aguilery uległy zmianie i inspiracje, które wokalistka kompletowała w celu wykorzystania przy okazji promocji czwartego studyjnego krążka ostatecznie, w dużej mierze znalazły już ujście podczas tworzenia wizualnej otoczki towarzyszącej wydawnictwu podsumowującemu dziesięcioletnią bytność piosenkarki w biznesie muzycznym.

 

Andy Warhol

Amerykański malarz, grafik i filmowiec, jedna z najbardziej charakterystycznych postaci pop artu, często nazywany Papieżem Pop Artu. Po zakończeniu satysfakcjonującej kariery ilustratora artysta zdobył światową sławę jako malarz, awangardowy filmowiec, producent muzyczny, pisarz oraz członek amerykańskiej bohemy artystycznej.

 

Ceny jego obrazów sięgają dziesiątek milionów dolarów. W roku 1963 udało mu się sprzedać jeden ze swoich obrazów p.t. „Eight Elvises” za cenę 100 milionów dolarów, co uplasowało go na pozycji jednego z najbardziej kasowych malarzy wszechczasów obok takich osobistości jak Vincent van Gogh, Gustav Klimt, Jackson Pollock czy Pablo Picasso.

 

Warhol, sławę malarza zdobył na początku lat 60 tworząc obrazy takich ikonicznych amerykańskich produktów jak Coca-Cola, czy puszki zupy Campbella, a także portrety takich sław jak Elvis Presley, Marilyn Monroe, Muhammad Ali czy Elizabeth Taylor. Po tym jak w swojej twórczości zaczął używać sitodruku jego twórczość stała się powszechnie znana często będąc przedmiotem kontrowersji.
 

Poza ludźmi kultury i przedmiotami codziennego użytku o znanych markach, które często stanowiły tematy jego prac, w swojej sztuce niejednokrotnie wplatał też takie elementy jak zdjęcia grzybów atomowych, krzeseł elektrycznych, czy policyjnych psów atakujących protestujących cywilów. W swoich pracach często używał mocnych, wyrazistych i kontrastujących ze sobą kolorów.
 

Warhol był indywidualistą i ekscentrykiem, towarzyskim neurotykiem. W opinii środowiska jawił się jako intrygant, ale także człowiek nieśmiały, był postacią o sprzecznej osobowości, niespokojną artystyczną duszą sceptycznie nastawioną wobec opinii publicznej i popkultury, której w końcu stał się nieodłączną częścią.
 

Artysta zmarł w roku 22 lutego 1987 roku podczas rutynowego badania pęcherzyka żółciowego. Wydaje się o tyle ironiczne, że Warhol przez większość życia omijał placówki szpitali ze względu na traumę, jakiej nabawił się po nagłej śmierci ojca w jednej z klinik. Jak na ironię losu Warhola spotkał podobny koniec.
 

Christina Aguilera prace Andy’ego Warhola, zwłaszcza zaś kolorystykę jego portretów wykorzystała pracując wraz z Ellen von Unwerth nad sesją zdjęciową promującą kolekcję przebojów wokalistki pt. „Keeps Gettin’ Better: A Decade of Hits”. Sesja nawiązuje do charakterystycznego, abstrakcyjnego stylu artysty, utrzymana jest zaś w jaskrawej, kontrastowej tonacji kolorystycznej znanej ze słynnej serii portretów amerykańskich gwiazd kultury stworzonych przez artystę, do których to zalicza się bodaj najpopularniejsza praca artysty, portret Marilyn Monroe.

 

Roy Lichtenstein

Jeden z najważniejszych amerykańskich artystów reprezentujących kierunek pop art. Od lat 60 XX wieku jego obrazy były wystawiane w galerii sztuki Leo Gascelliego w Nowym Jorku czyniąc z Lichtensteina obok Warhola czy Johnsa jedną z czołowych postaci nowego ruchu w amerykańskiej sztuce. Początkowo malował postacie znane z filmów animowanych wytwórni filmowej „Walt Disney”, za pierwsze dzieło w stylu pop art tego artysty powszechnie uważa się „Look Mickey” z 1961 roku. Tematykę jego prac stanowiły główne przesłanki kultury popularnej, oraz wyraźniejsza niż u innych artystów parodia amerykańskiej popkultury i stylu życia.

 

Artysta tworzył najczęściej obrazy stylizowane na staroświeckie historyjki komiksowe, jakie zwykle zamieszczane były w gazetach, składające się z wielu elementów, precyzyjne kompozycje, często zawierające fragmenty ironiczne i zabawne komentarze bohaterów obrazów. Niejednokrotnie stanowiły one odwzorowania, choć nie do końca wierne oryginalnych stron komiksów. Sam twórca sugerował, by nie traktować jego sztuki całkowicie poważnie.

 

W drugiej połowie lat 60 Lichtenstein przyjął nowy w swojej sztuce kierunek artystyczny, rozpoczynając cykl obrazów pod nazwą „Brushstrokes” stanowiące parodię ekspresyjnego abstrakcjonizmu. Jego ostatnim dziełem jest logo wytwórni muzycznej „DreamWorks Records” założonej w 1996 roku przez  Davida Geffena, Stevena Spielberga i Jeffrey’a Katzenberga. Zmarł na zapalenie płuc w 1997 roku w New York University Center.

 

Jego obrazy sprzedają się do dzisiaj w milionach dolarów za egzemplarz, w 2010 sięgając sumy 42 milionów dolarów za obraz  „Ohhh . . . Alright . . .” pochodzący z roku 1964.

 

Aguilera nawiązała do twórczości Lichtensteina tworząc książeczkę mającą się znaleźć na kompilacji hitów wokalistki. Piosenkarka, pozująca przed obiektywem Ellen von Unwerth została nałożona na jaskrawe, komiksowe tła, a w okolicach jej ust pojawiły się charakterystyczne dymki, w których zazwyczaj znajduje się tekst wypowiadany przez bohatera. Ponadto możemy dostrzec również różne onomatopeiczne wyrażenia oraz grafiki wyobrażające wybuchy, czy uderzenia, dające komiksowy efekt i tak charakterystyczne dla twórczości Roya Lichtensteina.

 

Nico

Niemiecka piosenkarka, kompozytorka, modelka i aktorka. Muza Andy’ego Warhola. Sławę zdobyła dzięki udziałowi w nagraniach solowej płyty zespołu The Velvet Underground, oraz dzięki swojej solowej twórczości tworzonej na przestrzeni dwóch dekad, od lat 60tych, do końca lat 80tych.

Karierę rozpoczynała jako nastolatka stawiając pierwsze kroki w zawodzie modeli, Dzięki swojej porcelanowej skórze, niebieskim oczom i złocistych włosach szybko osiągnęła sukces.

W 1965 roku poznała gitarzystę The Rolling Stones, Briana Jonesa, który wyprodukował dla niej pierwszy singiel „I’m Not Sayin”.

Muzyk zapoznał modelkę z Bobem Dylanem, który specjalnie dla niej napisał utwór „I’ll Keep it with Mine” mający się potem znaleźć na jej albumie „Chelsea Girl”.

Znajomość z Brianem Jonesem otworzyła jej drzwi do artystycznej bohemy Nowego Jorku. Artystka szybko nawiązała kontakty z Warholem, co w niedługim czasie zaowocowało współpracą. Nico wystąpiła w kilku eksperymentalnych filmach Warhola i Paula Morriseya, takich jak „Chelsea Girl”, „The Closet” czy „Sunset and Imitation of Christ”.

Kiedy Warhol został menadżerem zespołu The Velvet Underground zaproponował muzykom, by przyjęli Nico jako ich drugą wokalistkę. Piosenkarka ostatecznie zaśpiewała w trzech utworach z debiutanckiego krążka zespołu towarzysząc im również w trasie koncertowej, za którą odpowiadał Andy Warhol, tworząc artystyczne show składające się na muzykę, film, grę świateł i taniec.

Rozpoczynając solową karierę wokalistka skorzystała z pomocy kolegów z zespołu, którzy odpowiadali za warstwę instrumentalną krążka. Album „Chelsea Girl” z 1967 roku zawierał muzykę folkową inspirowaną takimi artystami, jak chociażby Leonard Cohen. Kolejne wydawnictwa wokalistki, za których warstwę liryczną i muzyczną odpowiadała już tylko Nico, były coraz bardziej eksperymentalne i radykalne w treści. W latach 70tych artystka odnosiła też znaczne sukcesy jako aktorka, występując w aż siedmiu filmach Philippe Garrela.

Artystka przez ponad 15 lat była uzależniona od heroiny, którą przestała brać na krótko śmiercią spowodowaną atakiem serca. Nico zmarła 18 lipca 1988 roku w wieku 49 lat.

Christina Aguilera zainspirowała się stylem wokalistki tworząc swój wizerunek na potrzeby promocji składanki „Keeps Gettin’ Better: A Decade of Hits”. Piosenkarka nosiła wówczas długie, proste blond włosy z niemal zasłaniającą oczy grzywką, które przez długie stanowiły lata niezmienną część charakterystycznego wizerunku Nico. Aguilera fryzurę a’la Nico nosiła zazwyczaj w połączeniu z kolorowymi strojami nawiązującymi do pop artu.

 

Alfred Hitchcock

Brytyjski filmowiec i reżyser, mistrz suspensu, jeden z najwybitniejszych twórców thrillerów psychologicznych, ikona kultury.
 

Przez trwającą ponad połowę wieku karierę Hitchcock wypracował swój rozpoznawalny i niepowtarzalny styl, nakręcił ponad 60 filmów. Był pionierem w wykorzystaniu kamery w ten sposób, by nasuwała się z maksymalnym zbliżeniem na twarz postaci, zwłaszcza oczy, kiedy postać wyrażała jakieś głębsze emocje, np. strach czy niepewność. W ten sposób widzowie oglądający film, czuli się tak, jakby podglądali postacie przez dziurkę od klucza.
 

Wiele filmów jego twórczości posiada zaskakujące zakończenia, które diametralnie zmieniają całą historię. Często wątki kryminalne stanowiły jedynie pretekst do przedstawienia skomplikowanych sylwetek psychologicznych postaci, oraz do analizy etycznej podjętych problemów. W filmach Brytyjczyka często przewija się również element psychoanalizy, wiele obrazów posiada też silne podteksty seksualne.
 

W każdym swoim filmie Hitchcock odgrywał małą, zupełnie nic nie wnoszącą do fabuły obrazu rolę, pojawiając się na ekranie przez kilka, do kilkunastu sekund, często w tle, co stanowiło prawdziwą gratkę dla fanów reżysera, poszukujących na ekranie swojego idola.
 

Do najbardziej znanych filmów reżysera należą m.in. „Zawrót Głowy”, „Rebeka”, czy „Psychoza”. Chociaż aż pięciokrotnie był nominowany przez Amerykańską Akademię Filmową do Oscara za najlepszą reżyserię, nigdy nie otrzymał statuetki.

 

W historiach opowiadanych przez Hitchcocka wielokrotnie przewijał się wątek skazańców, uciekających przed wyrokiem sprawiedliwości w towarzystwie zimnych i zmysłowych blondynek. Do wizerunków tych najbardziej pamiętnych postaci kobiecych z filmów Hitchcocka nawiązywała Christina Aguilera w kampanii promocyjnej biżuterii Stephena Webstera, której twarzą wokalistka była w 2008 roku.

 

Chociaż sesja zdjęciowa wykonana była jeszcze w 2007 roku, zaraz po zakończeniu przez piosenkarkę światowej trasy koncertowej promującej jej album „Back to Basics”, to ujrzały one światło dzienne już w roku następnym, wpisując się zatem już w następną erę w karierze wokalistki.

Gwiazda, pozuje na zdjęciach wystylizowana na cztery pamiętne filmowe wampy: Melanie Daniels z filmu „Ptaki” z 1963 roku, Eve Kendall z filmu „Północ, północny zachód” z 1959 roku, Lisę Carol Fremont z filmu „Okno na podwórze” z 1954 roku, oraz Marion Crane z filmu „Psychoza” z 1960 roku.

 

„Mechaniczna Pomarańcza”

Brytyjski satyryczny film science-fiction z 1971 roku w reżyserii Stanleya Kubricka, na podstawie powieści Anthonego Burgessa o tym samym tytule z 1962 roku.

Film skupia się na Alexie, którego zainteresowania oscylują między muzyką klasyczną, zwłaszcza Beethovenem, gwałceniem, oraz czerpaniem przyjemności z przemocy. Bohater jest przywódcą małego, trójosobowego gangu, który oddaje się bez pamięci przerażającemu, przestępczemu szałowi, szukając nieustannie kolejnych ofiar. Alex, narrator filmu, większą część historii opowiada w fikcyjnym języku Nadsat, będącym mieszanką języków słowiańskich, angielskiego, oraz młodzieżowego slangu.

Obraz Kubricka przedstawia antyutopijną wizję przyszłości Wielkiej Brytanii. Kraj ten jawi się w filmie, jako totalitarna kraina przemocy, moralnego upadku i społecznego chaosu.

Film uważany jest dzisiaj, za jeden z najwybitniejszych filmów wszechczasów.

18 grudnia 2008 roku, Christina Aguilera obchodziła swoje 28 urodziny. W celu uczczenia tej rocznicy piosenkarka przygotowała huczne przyjęcie dla swoich przyjaciół. Zaproszeni goście pojawili się na przyjęciu w eleganckich kreacjach, jednak sama solenizantka, zaskoczyła zebranych strojem inspirowanym filmem „Mechaniczna Pomarańcza”. Piosenkarka wraz ze swoim ówczesnym mężem, Jordanem Bratmanem przebrała się za członków filmowego gangu. Ściślej rzecz ujmując obydwoje małżonkowie wybrali postać samego przywódcy gangu, Alexa.