Pochodzący z 2010 roku film w reżyserii Stevena Antina to debiut Christiny w roli aktorki.
Obraz opowiada historię Ali, dziewczyny z małego miasteczka o wielkim głosie, która wyrusza do Los Angeles w pogoni za marzeniami. Na miejscu trafia do podupadającego teatru prowadzonego silną ręką przez Tess, właścicielkę klubu. ‘The Burlesque Lounge’ co noc zabawia klientów występami młodych tancerek, które na scenie odgrywają taneczne przedstawienia inspirowane sztuką burleski. Ali, zafascynowana barwną rzeczywistością teatru postanawia za wszelką cenę otrzymać tam pracę, wynikiem czego dostaje posadę kelnerki. W niedługim czasie Tess, oraz jej pracownicy przekonują się o wielkim talencie drzemiącym w nieśmiałej dziewczynie i zostaje ona gwiazdą klubu, wokół której Tess tworzy zupełnie nowe show. Ali odnajduje w ‘The Burlesque Lounge’ nie tylko pracę, ale też przyjaźń i miłość, a dzięki jej sprytowi klub udaje uratować się przed upadkiem.

Christina, długo omijająca szerokim łukiem świat kina nie była początkowo optymistycznie nastawiona do swojego udziału w projekcie. Swoje obawy kierowała przede wszystkim w kierunku reżysera, uznając jego kandydaturę za nietrafioną. Surową opinię Aguilera złagodziła dopiero po kilkugodzinnej rozmowie z Antinem, w trakcie której podjęła ostateczną decyzję i przyjęła rolę Ali. Nie obyło się jednak bez zmian. Piosenkarka nie była zadowolona z charakteru swojej postaci, uznając ją za zbyt nudną i niewyrazistą. Reżyser, któremu niezwykle zależało na obsadzeniu w głównej roli właśnie Aguilery zdecydował się specjalnie dla niej napisać postać Ali od nowa, tak aby sprostała ona wymaganiom Christiny. Po ostatecznym zaakceptowaniu przez piosenkarkę scenariusza zamknęła się ona w studio tańca, by przez następne kilka tygodni poświęcić się morderczym treningom.

„Siedzieliśmy na treningach nawet po siedemnaście godzin. Zasuwaliśmy jak szaleni. Musiałam od początku nauczyć się wszystkich technik tanecznych, bo te, z których korzystam jako piosenkarka, są zupełnie różne od tych burleskowych.”

Kiedy Aguilera w pocie czoła doskonaliła swój ruch sceniczny, Steven Antin kompletował resztę obsady filmu, doprowadzając do końca m.in. negocjacje z Cher. Piosenkarka, na wieść o tym, że żywa legenda muzyki może zagrać z nią w jednym filmie, była tak podekscytowana, że nie chciała nawet słyszeć o ewentualnej rezygnacji artyski z projektu. Gdy umowa z wokalistką została w końcu zawarta nadszedł czas na spotkanie obu piosenkarek.

„Przed pierwszym spotkaniem byłam przerażona. Wiele razy wyobrażałam sobie jak ono mogłoby wyglądać. Miałam nadzieję, że przy naszej różnicy wzrostu przynajmniej będę miała na sobie obcasy! Tymczasem poznałyśmy się kiedy w jakimś tragicznym stroju, klapkach i z dzieckiem na ręku szłam na próbę tańca. Byłam zła, krzyknęłam: ‘Nie wyglądam wystarczająco dobrze!’ Ale nie musiałam się obawiać, ona po prostu mnie przytuliła i powiedziała, że miło mi mnie poznać.”

Zdjęcia do filmu ostatecznie zaczęły się 17 listopada 2009 roku i trwały do 18 lutego 2010 roku. W trakcie kręcenia filmu Aguilera nawiązała przyjaźń z Cher oraz przeżyła niezwykłą przygodę zdobywając nowe zawodowe doświadczenia.
Film wszedł na ekrany kin 24 listopada 2010 roku zarabiając na całym świecie ponad 100 mln dolarów.

Poza główną rolą w filmie Christinie zostało powierzone jeszcze jedno zadanie. Była ona odpowiedzialna za stronę muzyczną filmu, dobór utworów, oraz soundtrack. Przed rozpoczęciem zdjęć do filmu, oraz między kolejnymi lekcjami tańca Aguilera, wraz ze swoimi producentami zamykała się w studio i nagrywała piosenki, mające się później znaleźć w filmie, oraz na ścieżce dźwiękowej mu towarzyszącej. Ostatecznie na płycie znalazło się 8 kompozycji w wykonaniu Christiny, w tym trzy oryginalne utwory, oraz dwie piosenki wykonywane przez Cher. Pomimo nadziei fanów wokalistki nie nagrały wspólnej kompozycji, co Aguilera tłumaczyła nadmiarem piosenek. Wokalistka wyznała, że praca nad soundtrackiem różniła się od typowej pracy w studio, do jakiej przywykła Christina. Piosenkarka na potrzeby filmu była zmuszona śpiewać inaczej, zwykła to robić dotychczas.

„To co musiałam pokazać w filmie było momentami skrajnie różne od mojej normalnej osobowości scenicznej. Zaledwie dwie piosenki z filmu, ‘Express’ i finałowe ‘Show Me How You Burlesque’ zaśpiewałam tak, jakbym to zrobiła na swoim koncercie. Kiedy interpretowałam Ettę James, chciałam nadać jej piosence bardziej rockowe brzmienie, chropowaty ton. Zależało mi, żeby to nie była kopia jej wykonania. To miała być moja piosenka, w której słychać mój wielki szacunek do Etty James. Ale zdecydowania najdalsza od mojego normalnego wykonania piosenki jest filmowa ‘I’m a Good Girl’. Mój wokal jest w niej delikatny, flirtujący, powiedziałabym uroczy. Nie ma w nim śladu mojego normalnego ‘grr’. Dla tej piosenki zabiłam na chwilę lwicę, która jest w moim głosie.”

W pracy w studio pomagał Christinie Claude Kelly, którego Aguilera zatrudniła po tym, jak usłyszała piosenkę ‘Desnudate’, którą Kelly wyprodukował dla niej na album Bionic. Ponadto za stołem producenckim zasiadła jeszcze Linda Perry, stała współpracowniczka i przyjaciółka gwiazdy, Sia, z którą Aguilera zaprzyjaźniła się podczas pracy nad albumem „Bionic” oraz Ron Fair. Soundtrack znalazł się na sklepowych półkach 19 listopada 2010 roku sprzedając się w niemal 600 tysiącach egzemplarzy na całym świecie.
 

 

Burleska

Utwór literacki, bądź muzyczny spektakl stanowiący parodię poważnej sztuki, oraz tematów społecznych i politycznych. Słowo wywodzi się od włoskiego burla– czyli żart.

Sztuka burleski posługuje się najczęściej parodią, oraz karykaturą jako wiodącym środkiem wyrazu, w swojej teatralnej formie często bywa ekstrawagancka i odważna.

Burleska narodziła się na terenach Wielkiej Brytanii pod koniec XVII wieku. Twórcy, pochodzący z tego okresu nawiązywali w swojej twórczości do dzieł Szekspira, czy Chaucera, oraz starogreckiej klasyki. Przykładem siedemnastowiecznej burleskowej literatury jest chociażby poemat Aleksandra Pope’a „The Rape of Lock”, w formie muzycznej należy wyróżnić kompozycję Richarda Straussa z 1890 roku p.t. „Burlesque for piano and orchestra”, zaś najwybitniejszym przedstawieniem teatralnym tego okresu była sztuka W.S. Gilberta p.t. „Robert the Devil”.

Z biegiem czasu termin „burleska” przybrał nowego znaczenia, głównie dzięki kulturze amerykańskiej, która dokonała konwersji tej sztuki. Burleska w ujęciu amerykańskiej kultury zaczęła rozprzestrzeniać się od połowy XIX wieku, stanowiąc różne formy scenicznych występów. Początkowo amerykańska burleska stanowiła wierne odtworzenie swojego wiktoriańskiego pierwowzoru z Anglii.  Do spopularyzowania tej sztuki w Ameryce przyczyniła się brytyjska trupa burleskowa „British Blondes” pod przewodnictwem Lydii Thompson, która w 1868 roku wyruszyła na tournee po Nowym Jorku. Pod koniec XIX wieku amerykańska burleska zmieniła swój wymiar, od tej pory najczęściej przejawiając się jako mocno nacechowane erotyką i humorem występy tancerek, które niejednokrotnie dokonywały na scenie striptizu ku uciesze widzów. Przedstawienia te można było najczęściej zobaczyć w kabaretach oraz wszelkiej maści klubach. W połowie lat 40tych XX wieku doszło do zaniku popularności tej sztuki. Jednak stała się ona nieodłączną inspiracją dla kolejnych pokoleń filmowych twórców, którzy niejednokrotnie próbowali przywrócić dawny blask burleskowej sceny na wielkim ekranie. We wczesnych latach 90tych XX wieku doszło do renesansu tej sztuki na terenie Stanów Zjednoczonych. W odrodzeniu amerykańskiej burleski duży wkład miał Bill Madley, oraz pochodząca z Los Angeles trupa „The Velvet Hammer”. Do największych gwiazd neo-burleski należą m.in. Dita von Teese, oraz Julie Atlas Muz. W swoich występach odwołują się do politycznej satyry, oraz klasycznego burleskowego show składającego się z tańca, czasem śpiewu, oraz striptizu.

Ta zakorzeniona w kulturze Wielkiej Brytanii sztuka z wielowiekową tradycją stanowiła inspirację dla obrazu Antina, który w swoim filmie chciał ożywić ducha burleski. Do fascynacji tym nurtem przyznała się również sama Christina, która wyznała, iż posiada w swoim domu szereg książek poruszających temat tej teatralnej tradycji.

„W moim domu posiadam okazałą kolekcję książek na temat burleski, które zbieram od wielu lat. Od zawsze byłam zafascynowana i zaintrygowana tym tematem, pięknem i artyzmem jaki przejawia ta sztuka. Uważam, że to bardzo inspirująca sprawa, dla nas, kobiet.”

Sztuka burleski, jej niepowtarzalny nastrój, stanowiła inspirację dla Aguilery i Antina podczas tworzenia scen tanecznych, komponowania i nagrywania piosenek, publicznych występów przy okazji promocji filmu, oraz soundtracku, kreowania strojów czy tworzeniu wystroju wnętrz. Duch burleski towarzyszy filmowi na każdym kroku.

 

Dita von Teese

Amerykańska artystka burleskowa, modelka, oraz aktorka. Karierę rozpoczynała jako osiemnastolatka w klubach ze striptizem. Rozczarowana przewidywalnością większości występów koleżanek po fachu Dita stworzyła swój własny, niepowtarzalny image oparty na stylu pin up girls. Nieodłącznym elementem jej nowego  wizerunku stały się gorsety, długie rękawiczki, oraz fryzura w stylu lat 50tych XX wieku.

Karierę w burlesce rozpoczęła w 1992 roku, swoją pracą znacznie przyczyniając się do odrodzenia tej sztuki w Ameryce pod koniec poprzedniego stulecia. W swoich tanecznych pokazach wykorzystuje często cyrkowe elementy, takie jak karuzele, ogromne filiżanki, niejednokrotnie nawiązuje też do musicali z lat 20tych i 30tych XX wieku. W 2006 roku wydała swoją pierwszą książkę, p.t. „Burlesque and the Art of the Teese/Fetish and the Art of the Teese” opisującą historię burleski.

Oprócz występów burleskowych Dita to również aktywna modelka. Artyska pojawiła się na wybiegach w Milanie, oraz Paryżu, prezentując kreacje m.in. domu mody „Ungaro”. Jej twarz zdobiła też okładki wielu prestiżowych magazynów, takich jak „Vogue”, „Vanity Fair”, czy „Elle”.

Jest aktywną działaczką na rzecz praw zwierząt, wspiera organizację PETA, dla której wzięła udział w kampanii społecznej na rzecz zaprzestania noszenia futer.

Dita von Teese, to najjaśniejsza gwiazda amerykańskiej neo-burleski, przez prasę została okrzyknięta tytułem Królowej Burleski.

Christina, podczas pracy nad układami tanecznymi tworzonymi z myślą o filmowych występach czerpała całymi garściami z dorobku Dity, starając się nauczyć charakterystycznego scenicznego ruchu i tańca, który Królowa Burleski opanowała do perfekcji. Wpływ twórczości Dity von Teese na naukę tańca Aguilery bez wątpienia był ogromny, jedna z wielu plotek rozsianych wokół debiutu filmowego piosenkarki mówiła nawet, że fascynacja Christiny burleskową performerką była tak duża, że postanowiła ona wziąć od niej kilka prywatnych lekcji tańca. Niestety, do tej pory informacja ta istnieje w sferze pogłosek, gdyż, czy do owego kursu pod okiem Królowej Burleski doszło rzeczywiście nie wiadomo, bo ani Dita, ani Aguilera nie postanowiły ustosunkować się do funkcjonującej wśród fanów obu artystek plotki. Historia ta wydaje się jednak mało prawdopodobna, w świetle obaw, jakie wobec filmu Antina wyrażała niejednokrotnie von Teese na łamach prasy.

Nie ma jednak wątpliwości co do tego, że sceniczna osobowość Dity stanowiła wzór, oraz źródło natchnienia dla ambitnej piosenkarki, która nie chciała korzystać z pomocy dublerów na planie filmowym.

 

Kabaret

„Cabaret” to musical Boba Fosse z 1972 roku z Lizą Minelli oraz Michaelem Yorke w rolach głównych. Obraz stanowi adaptację teatralnej sztuki Johna Kandera i Freda Ebba, wystawianej od 1966 roku na Broadwayu.

Film, którego akcja toczy się w Berlinie w 1931 roku opowiada historię dwójki młodych ludzi, amerykańskiej piosenkarki Sally Bowles, oraz nowoprzybyłego do Berlina pisarza Briana Robertsa, którzy w gorących przedwojennych czasach odnajdują w sobie miłość i namiętność. Losy bohaterów stanowią w gruncie rzeczy tło dla opowieści o zanurzających się pod wodzą Hitlera w otchłań szaleństwa Niemczech, o bezbronności ludzi wobec nieuniknionego i o tym, jak pozornie ułożone i szczęśliwe życie może zmienić się w koszmar z powodu obłąkańczej wizji jednego człowieka. Bez zbędnego moralizowania, unikający mówienia o wojnie wprost, uciekający się do metafor i niedomówień film, stawia ważne pytania o potęgę władzy, kruchość życia i niezależność jednostki.

Obraz w 1973 roku był nominowany do 10 statuetek Oscara, ostatecznie zabierając z gali aż osiem nagród. Do dnia dzisiejszego dzieło Boba Fosse uważane jest za jeden z najwybitniejszych musicali w historii kinematografii.

Christina Aguilera nawiązuje do występu filmowej Sally z piosenką „Mein Herr” w swoim układzie tanecznym do utworu Express, który wraz z tancerkami wykonuje Ali, główna bohaterka filmu „Burlesque”. Ali, ubrana podobnie jak bohaterka obrazu Fosse w melonik, oraz czarno-biały kostium realizuje choreografię z wykorzystaniem krzeseł, która chwilami jest łudząco podobna do tej z filmu „Cabaret” stworzonej przez Lizę Minelli w roli berlińskiej piosenkarki.

 

Etta James

Amerykańska piosenkarka wykonująca w takich gatunkach jak blues, soul, r&b czy jazz. Zdobywczyni czterech nagród Grammy, oraz aż siedemnastu statuetek Blues Music Awards. W 1993 roku została wprowadzona do Rock & Roll Hall of Fame. Okres rozkwitu kariery przeżywała w latach 50tych i 60tych XX wieku lansując kilka przebojów, w tym jej nieśmiertelny hit „At Last” pochodzący z debiutanckiej płyty artystki pod tym samym tytułem. Etta James uważana jest za jedną z najwybitniejszych wokalistek wszechczasów, a jej muzyka stała się inspiracją dla przyszłych pokoleń twórców soul i r&b. We wczesnych latach 60tych wokalistka była pionierką bluesa w Ameryce, najpopularniejszą czarną wokalistką, która obok takich sław jak Howlin’ Wolf, Chuck Berry czy Muddy Waters przyczyniała się do spopularyzowania czarnej muzyki we wciąż owładniętym rasizmem kraju.

Do późnych lat 70tych James nagrywała albumy dla legendarnej wytwórni Chess Records, która jako pierwsza wylansowała kilka wielkich czarnoskórych gwiazd muzyki. Piosenkarka znana była ze swojego surowego, drapieżnego wokalu, oraz odważnych interpretacji. Jej niepowtarzalny styl śpiewania był potem niejednokrotnie naśladowany, przez chociażby inną legendę bluesa, Janis Joplin. Jej życie osobiste osnute było w liczne skandale obyczajowe, co przysparzało wokalistce dodatkowej sławy.

Przez prawie dwadzieścia lat była silnie uzależniona od heroiny, nałóg ten zaprowadził ją w końcu do szpitala psychiatrycznego, w którym spędziła prawie półtora roku. Batalię z uzależnieniem od odurzających substancji którą udało jej się wygrać dopiero w połowie lat 80tych. Do muzyki udało jej się wrócić wraz z początkiem ostatniej dekady XX wieku, by przez następnych, niemal dwadzieścia lat regularnie wydawać płyty i koncertować na całym świecie.

Twórczość tej legendarnej artystki od zawsze stanowiła dla Christiny Aguilery bodaj największą inspirację. Muzyka Etty towarzyszyła piosenkarce już od najmłodszych lat, kiedy to jej babcia edukowała ją muzycznie. To właśnie utwór „Sunday Kind of Love” wokalistka zaśpiewała podczas swojego pierwszego w życiu wystąpienia w telewizji. Piosenki tej wybitnej postaci muzyki bluesowej Aguilera śpiewała na każdym etapie swojej kariery, od czasów debiutu, po dzień dzisiejszy. Jednym z ulubionych utworów śpiewanych przez gwiazdę jest „At Last” Etty James, którego legendarne już wykonanie znalazło się na koncertowym albumie piosenkarki p.t. „Stripped Live In U.K.”. W 2006 roku obie panie miały okazję się spotkać przy okazji kręcenia programu dokumentalnego, dzięki czemu spełniło się jedno z największych marzeń Christiny, która od zawsze wymienia Ettę James jako jedną ze swoich największych, jeśli nie największą idolkę.

„Etta James jest moją największą idolką. Jej głos jest taki surowy, możesz usłyszeć w nim wszystkie emocje. Ma niezwykłą skalę, z łatwością wchodzi zarówno na wysokie, jak i niskie dźwięki i sięga ich z taką elektryzującą agresją i pasją. Nigdy nie starałam się śpiewać słodko, więc dla mnie jej wokal był po prostu zabójczy, wielki. Ona jest jedną z najszczerszych, najprawdziwszych artystek jakie kiedykolwiek dane mi było poznać. Czasami myślę, że dałabym sobie wypruć flaki, żeby być Ettą James. Nie mam pojęcia skąd w niej ta moc, by być tak niebywale silną i odważną, ta kobieta naprawdę mnie inspiruje. Mój drugi album, „Stripped” jest surowy, prawdziwie emocjonalny, taki, jaka zawsze była twórczość Etty. Prawdziwa muzyka, to dla mnie taka, która przekazuje najszczersze, surowe emocje na talerzu i to jest to, co przez całą swoją karierę robiła Etta James.”


Pomimo, że Etta James odcisnęła piętno na całej karierze wokalistki, to ślady jej twórczości najbardziej zauważalne są właśnie na soundtracku do filmu „Burlesque”, na którym to piosenkarka zaśpiewała aż dwie kompozycje legendarnej artystki. Fakt możliwości zmierzenia się z repertuarem swojej idolki stanowił jeden z przeważających argumentów, dzięki którym Aguilera zdecydowała się wziąć udział w projekcie Antina. Pierwszym utworem, otwierającym zarówno film, jak i album jest przebój wokalistki z 1964 roku, inspirowany muzyką gospel „Something’s Got A Hold On Me”. Aguilera, wykonała w filmie, jak sama twierdzi, rockową wersję utworu. Drugą kompozycją Etty James zaśpiewaną przez Christinę jest „Tough Lover”, singiel artystki z 1955 roku. Śpiewając tę piosenkę filmowa Ali ujawnia Tess, oraz reszcie pracowników klubu swój skrywany dotąd, wokalny talent.