LISTA UTWORÓW:

1. Stripped (Intro)
2. Can’t Hold Us Down
3. Walk Away
4. Fighter
5. Primer Amor Interlude
6. Infatuation
7. Loves Embrace Interlude
8. Loving Me 4 Me
9. Impossible
10. Underappreciated
11. Beautiful
12. Make Over
13. Cruz
14. Soar
15. Get Mine, Get Yours
16. Dirrty
17. Stripped Pt. 2
18. The Voice Within
19. I’m OK
20. Keep On Singin’ My Song

 

Data wydania: 26.11.2002
Wytwórnia: RCA
Liczba utworów: 20
Czas trwania: 77:34
Ilość sprzedanych egzemplarzy: 13, 000, 000

 

Wersje:

 

 

 

 

 

 

 

 

HISTORIA:

Drugi album studyjny Christiny, to w zasadzie jej prawdziwy debiut jako artystki, świadomej siebie kobiety i wokalistki. Przesiąknięte czarnym, ulicznym brzmieniem, „Stripped”, powstało na kanwach doświadczeń, niejednokrotnie gorzkich, jakich zaznała wokalistka wkraczając w bezlitosny świat show-biznesu. Ten swoisty pamiętnik to sposób na rozliczenie się artystki z demonami przeszłości, oraz z okrutnym i bezlitosnym środowiskiem, w którym zmuszona była się obracać, a ono w mgnieniu oka zaczęło ją pożerać i wysysać z niej energię. „Stripped” to autoterapia Christiny, krążek, dzięki któremu odnalazła w sobie siłę i stała się jedną z najbardziej bezkompromisowych gwiazd muzyki pop początku XXI wieku.

Wszystko zaczęło się dzięki Lindzie Perry, byłej wokalistce zespołu 4 Non Blondes znanego głównie z nieśmiertelnego hitu „What’s Up”, wtedy, początkującej producentce na koncie mającej spory zawodowy sukces w postaci albumu „M!ssundaztood” pop rockowej piosenkarki P!nk, którego była główną producentką.
Artystka spotkała Christinę w jednym z nocnych klubów i od słowa do słowa nawiązała się między nimi nić porozumienia, a z początku przypadkowa rozmowa przerodziła się w długą dyskusję, która zaczęła dotykać coraz to poważniejszych tematów. Przyglądając się bacznie młodej koleżance Perry zauważyła, że tamta kumuluje w sobie mnóstwo negatywnej energii. Nie zastanawiając się długo producentka odparła, iż uważa, że Christina czuje się źle we własnej skórze i że wyraźnie ją coś gnębi. Młoda piosenkarka, zaskoczona bezpośredniością swojej nowopoznanej koleżanki zaczęła początkowo żywo zaprzeczać jej spostrzeżeniom, jednak wraz upływem czasu i ilością wypitych drinków artystka stawała się coraz bardziej ufna i szczera i tak, pod koniec długiego wieczoru między piosenkarką a producentką zawiązała się umowna współpraca, która miała zaprowadzić je w niedługim czasie do studia nagraniowego.

Spotkania obu Pań w studio nagraniowym zaczęły przypominać wyznania przy konfesjonale, a Linda, w mgnieniu oka stała się powierniczką najmroczniejszych sekretów, zrażonej i nieufnej wobec ludzi Christiny. Osobiste rozmowy i wylewne wyznania Christiny powoli zaczęły przeradzać się w introspektywne, przesiąknięte bólem teksty. Spod pióra duetu Perry/Aguilera ostatecznie wyszły trzy teksty. Energicznie i pełne podskórnego erotyzmu „Make Over”, opiewające wolę walki „Cruz”, oraz, jedna z najbardziej osobistych piosenek Aguilery w karierze, „I’m Ok”, traktujące o przemocy domowej jakiej była świadkiem jako mała dziewczynka. Młoda, zaledwie kilkuletnia Christina niemal codziennie była zmuszona oglądać widok bitej przez ojca swojej własnej matki. „I’m Ok” traktuje o wszystkich tych doświadczeniach, jakie przeżyła Aguilera jako dziecko, przebywając wraz z ojcem w japońskiej jednostce amerykańskiej armii. W trakcie pisania utworu do piosenkarki wróciły, wszystkie, wydawać by się mogło, dawno zapomniane traumatyczne wspomnienia. Widok jej matki rzucanej o schody, sinaki wokół jej szyi, gdy ojciec próbował ją zadusić, czy strach, jaki jej towarzyszył każdego dnia, gdy przekraczała próg domu w obawie, co może tam ujrzeć. Nagranie tego utworu stanowiło dla młodej artystki ogromne emocjonalne wyzwanie. Perry przekonywała wykończoną emocjonalnie dziewczynę, by ta ukończyła nagranie utworu, bo aby uwolnić się od demonów targających jej duszą musi stanąć z nimi twarzą w twarz. Nagranie piosenki opisującej jej traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa było na tyle trudne, że w trakcie śpiewania piosenkarka wylewała łzy. Na krążku można usłyszeć, jak w pewnym momencie głos zanoszącej się od płaczu Aguilery łamie się.

Udział Lindy w projekcie nie skończył się jednak na trzech utworach. Na albumie Aguilery znalazła się jeszcze jedna kompozycja, tym razem autorstwa samej Perry. Pewnego dnia, podczas przerwy w nagrywaniu i pisaniu kolejnych utworów Linda zasiadła przed fortepianem w studio i zaczęła grać „Beautiful”, jedną ze swoich ulubionych kompozycji. Christina, gdy tylko usłyszała piosenkę wpadła w zachwyt i natychmiast odrzekła producentce, że musi mieć tę piosenkę. Osobiście związana ze swoim utworem artystka nie była skłonna oddać łatwo kompozycji. Z początku niechętna, po dość zaciętej dyskusji zgodziła się w końcu na układ. Ofiaruje piosenkę Christinie, ale tylko pod warunkiem, jeśli ta zaprezentuje swoją interpretację tej piosenki. Ambitna Aguilera zgodziła się na ten umowny kontrakt i następnego dnia przyszła do studia gotowa na wyzwanie. Stojąc, przed wciąż sceptycznie nastawioną Perry, Christina zaśpiewała utwór w taki sposób, że Linda oniemiała i bez wahania oddała piosenkarce kompozycję, która z biegiem czasu stała się jednym z najbardziej niezapomnianych hymnów na rzecz wolności i akceptacji inności.

Wkład Lindy w projekt, to nie tylko cztery kompozycje, to przede wszystkim pewność siebie, jaką zakorzeniła ona w artystce, oraz odwaga do dzielenia się w muzyce swoimi najbardziej osobistymi przeżyciami. To właśnie Lindzie Aguilera zawdzięcza zdolność przekuwania bólu w sztukę, przeobrażania najgłębszego smutku w najszczersze nuty.

Stripped to w dużej mierze wyznania zranionej przez mężczyzn młodej kobiety, a raczej dziewczyny, która niedawno poznała gorycz życia i stała się kobietą. Na tym albumie Christina przelała wszystkie swoje frustracje związane z nieudanymi, toksycznymi związkami, w jakie uwikłała się będąc młodą i naiwną jeszcze nastolatką, stawiającą pierwsze kroki w swojej przyspieszającej z dnia na dzień karierze. Spora część tekstów dotyczy jej związku z Jorge Santosem, tancerzem z jej ekipy z którym związała się w trakcie promocji pierwszego albumu. Burzliwy związek między Santosem i Aguilery skończył się ponoć ze względu na homoseksualną orientację Jorge, który posłużył się artystką jako swego rodzaju przykrywką, barierą ochronną. Jednym z najbardziej oczywistych momentów na płycie nawiązujących do czasu spędzone z Santosem jest „Infatuation”, w którym wokalistka opisuje jak naiwne było uczucie, którym darzyła swojego byłego chłopaka.

W trakcie nagrywania albumu życie Aguilery nie stanęło w miejscu, w studio nagraniowym zakochała się ponownie, tym razem w jednym z niedoszłych producentów jej płyty. Mężczyzna igrał na uczuciach młodej dziewczyny przez długie siedem miesięcy, by w końcu ją porzucić. Znowu było źle. Tym razem Christina naprawdę się załamała. Zdruzgotana kolejnym nieudanym związkiem dosłownie odchodziła od zmysłów. Zdarzało się, że wybiegała na ulicę i po prostu płakała. Zaniepokojeni ludzie podchodzili do niej, a ona zawsze zbywała ich tylko słowem i dalej zostawała sama. Samotna wśród tłumu. Zrezygnowana dziewczyna, podwójnie oszukana przez mężczyzn, z przegraną sprawą sądową o prawa własności do nagrań demo z jej udziałem, oraz z toczącym się procesem o zerwanie kontraktu ze swoim menedżerem była po prostu wykończona i bezsilna. Szala goryczy się przelała. Wtedy do piosenkarki przyleciała mama i została na kilka tygodni, by leczyć złamane serce córki. To był zły czas, ale niedługo miało zdarzyć się coś, co zakończy złą passę w życiu wokalistki.

Aguilera kipiała furią, gniewem, który musiała z siebie wyrzucić. I właśnie wtedy poznała Scotta Storcha, szanowanego w hip-hopowym świecie producenta, znanego m.in. ze współtworzenia płyt The Roots. Między piosenkarką a producentem zawiązał się dziwny, toksyczny układ, mieszanka nienawiści i miłości. Aguilera i Storch byli jak burza, grzmieli, rzucali w siebie piorunami, pełni pasji, nie do poskromienia. Chociaż nie potrafili się porozumieć co do koncepcji płyty, to tworzyli raz za razem, kawałek po kawałku, a piosenkarka w każdym kolejnym utworze wyrzucała drzemiącą w niej frustrację, tworząc szczere, pełne surowych emocji kompozycje. I tak, w pełnej pasji i namiętności atmosferze duet Storch /Aguilera stworzył razem lwią część materiału składającego się na drugi krążek piosenkarki. To właśnie Scott, chociaż żył z Aguilerą w ciągłym napięciu stał się głównym producentem albumu, który miał decydujący wpływ na jego brzmienie. Duet, wydawać by się mogło toksyczny i niezdrowy paradoksalnie okazał się tym najbardziej płodnym i kreatywnym. Muzyka, która urodziła się na prawdziwych, silnych i sprzecznych emocjach po raz kolejny pokazała swoją moc.

W końcu sprawy zaczęły obracać się po myśli Christiny. Skończyła album, szczery do bólu pamiętnik, który okazał się podróżą cięższą, niż się tego spodziewała. Aguilera wróciła z tej podróży zwycięsko. Na planie teledysku do utworu „Dirrty” poznała Jordana Bratmana, człowieka, który z biegiem czasu okaże się jednym z najważniejszych mężczyzn jej życia. Od wydania albumu popularność artystki wzrastała z tygodnia na tydzień. Nareszcie wzbudziła szacunek wśród ludzi, udowodniła, że nie jest sezonową gwiazdką dla nastolatek, ale artystką z krwi i kości. Już nikt z niej nie zakpi, już nikomu nie da się wyrolować. Teraz ona rozdaje karty. Gra dopiero się zaczęła.

 

TYTUŁ

„Chciałam pozbyć się ciężaru bycia częścią tego fenomenu wielkiego, rozdmuchanego na szeroką skalę zjawiska teen popu. Ten wizerunek, słodkiej, niewinnej dziewczyny z sąsiedztwa, to nie byłam ja. Chciałam to wszystko z siebie zdjąć, wyrzucić gdzieś daleko i zapomnieć. Dlatego właśnie nazwałam ten album Stripped, bo jest o byciu rozebraną emocjonalnie, nagą i gotową otworzyć swoje serce i duszę.”

Christina Aguilera, 31 listopada 2002 roku.

 

PRODUKCJA:

Album został nagrany na przestrzeni roku, między 2001 a 2002. Powstawał w aż pięciu studiach nagraniowych rozmieszczonych na terenie Los Angeles, Nowego Jorku i Burbank:

– The Enterprise Studios (Burbank)
– Conway Recording Studios (Los Angeles)
– The Hit Factory (Nowy Jork)
– The Record Plant (Los Angeles)
– RNG Recording Studios (Los Angeles)

Nad ostatecznym brzmieniem albumu czuwał cały sztab songwriterów i producentów, z Lindą Perry, Scottem Storchem i Mattem Morrisem na czele.

Scott Storch – amerykański producent muzyczny specjalizujący się w gatunkach soul, hip-hop i R&B. Znany również jako klawiszowiec grupy The Roots. Jako producent pierwszy sukces osiągnął produkując singiel Dr. Dre pt. Still D.R.E. Na koncie ma współpracę m.in. ze Snoop Doggiem, Nas’em, czy Justinem Timberlake’m. Posiada własną wytwórnię płytową Storch Music Company, jednak nie odnosi ona znaczących sukcesów.
Podczas pracy z Aguilerą stosunki między artystami były bardzo napiętę. Współpraca choć owocna, nie należała do najłatwiejszych. Ostateczny gwóźdź do trumny między ich wzajemnymi stosunkami wbił Storch odmawiając udziału przy nagrywaniu kolejnej płyty artystki, pochodzącej z 2006 roku, Back to Basics. Od tej pory producent i wokalistka nie utrzymują ze sobą kontaktów, a Aguilera zaśpiewała utrzymany w zjadliwym tonie utwór F.U.S.S. dedykowany niepokornemu producentowi.
Udział w projekcie: Can’t Hold Us Down. Walk Away, Fighter, Infatuation, Loving Me 4 Me, Underappreciated, Keep On Singin’ My Song

Matt Morris – amerykański muzyk i tekściarz. Swoją przygodę z show-biznesem zaczynał tak samo jak Christina, w klubie Myszki Miki, gdzie obydwoje się poznali. Swoje pierwsze sukcesy w zawodzie tekściarza odniósł właśnie przy okazji współpracy nad drugim albumem studyjnym Christiny. Starzy znajomi stworzyli na spółkę ze Scottem Storchem pięć tekstów, które trafiły na ostateczną wersję albumu. Ponadto muzyk znany jest ze współpracy z takimi artystami jak Justin Timberlake, z którym znajomość nawiązał również w telewizyjnym show Disneya, czy Kelly Clarkson. Nagrywa również własną muzykę. Należy do wytwórni swojego przyjaciela, Justina Timberlake’a.
Udział w projekcie: Can’t Hold Us Down, Walk Away, Infatuation, Loving Me 4 Me, Underappreciated

Linda Perry – amerykańska piosenkarka rockowa, tekściarka i producentka. Karierę zaczynała jako frontmanka grunge’owej grupy 4 Non Blondes, która wylansowała evergreena pt. „What’s Up”. Kariera zespołu zakończyła się tak szybko, jak się zaczęła, a młoda Perry od tej pory próbowała sił jako solistka. Chociaż wydała dwa albumy pod własnym nazwiskiem, nie odniosła ona żadnych znaczących sukcesów. Los uśmiechnął się do niej, gdy pewnego dnia skontaktowała się z nią P!nk, dzwoniąc na wykradziony od swojej makijażystki numer telefonu. Obie Panie nawiązały współpracę nad drugim albumem studyjnym P!nk, a ten, jak się okazało, stał się międzynarodowym bestsellerem czyniąc z dotąd niemal bezrobotnej Lindy Perry jedną z najbardziej rozchwytywanych producentek. Na koncie ma współpracę m.in. z Gwen Stefani, Courtney Love, Alicią Keys, czy Jamesem Bluntem. Posiada też własną wytwórnię płytową, w której nagrywa m.in. ten ostatni.
Między Aguilerą a Perry, od czasu wspólnej pracy nad „Stripped” nawiązała się prawdziwa przyjaźń i odtąd obie artystki kolaborują przy okazji każdego nowego, muzycznego projektu Christiny. Perry niejednokrotnie występuje też z Aguilerą na scenie, najczęściej akompaniując jej na fortepianie, bądź sporadycznie, na gitarze.
Udział w projekcie: Beautiful, Make Over, Cruz, I’m Ok

Alicia Keys – amerykańska piosenkarka soul, pop i r&b, sporadycznie udzielająca się również jako tekściarka i producentka. Karierę rozpoczynała w 2001 roku swoim albumem, Songs in A Minor, który stał się międzynarodowym hitem i wylansował kilka przebojów z nieśmiertelnym Fallin’ na czele. Od tamtego czasu od ponad dekady nieprzerwanie odnosi sukcesy sprzedający miliony płyt na skalę światową. Muzyka Alicii zmieniła się na przestrzeni lat. Zaczynająca od soulu wokalistka płynnie przeszła w estetykę pop, dalej jednak zachowała unikalne dla siebie brzmienie i nie ulega ulotnym trendom panującym w muzyce. Należy do jednych z najzdolniejszych piosenkarek młodego pokolenia.
Do spotkania między Aguilerą a Keys doszło dzięki Christinie, która była wielką fanką debiutanckiego albumu Alicii, do czego niejednokrotnie przyznawała się w wywiadach i na koncertach. Artystki spotkały się w Electric Lady Studio w Nowym Jorku, gdzie spędziły kolejne trzy dni nagrywając piosenkę skomponowaną i napisaną wyłącznie przez Alicię Keys. Między piosenkarkami zawiązała się nić porozumienia, jednak nigdy więcej nie doszło między nimi do ponownej współpracy. Christina chciała, aby Impossible zostało piątym singlem promującym Stripped, jednak wytwórnia płytowa miała inną wizję. Chcąc powtórzyć sukces Beautiful wydała na singiel kompozycję The Voice Within, która nie odniosła jednak tak spektakularnego sukcesu.
Udział w projekcie: Impossible

Glen Ballard – amerykański tekściarz i producent, największy sukces zawodowy odniósł produkując debiutancki album kanadyjskiej piosenkarki rockowej Alanis Morissette, p.t. Jagged Little Pill, który do dnia dzisiejszego należy do jednych z najlepiej sprzedających się albumów w historii muzyki. Ponadto brał udział w nagrywaniu takich albumów, jak Thriller, oraz Bad Michaela Jacksona, czy Songs of Mass Destruction Annie Lennox.
Wraz z Christiną producent stworzył jeden utwór znajdujący się na płycie, którego jest współautorem, oraz producentem. Kompozycja napisana wspólnie z Aguilerą opowiada o walce z przeciwnościami losu i sile drzemiącej w człowieku, którą każdy może odnaleźć.
Udział w projekcie: The Voice Within

Rockwilder – amerykański producent specjalizujący się w gatunkach hip-hop, soul i r&b. Jest również raperem oraz piosenkarzem r&b. Znany z produkcji utworów takich artystów jak Redman, Jay-Z, Mary J. Blige czy Left Eye. Prywatnie przyjaciel rapera Redmana, dla którego też produkuje utwory. To właśnie dzięki konotacjom z nim znalazł się jako jeden z producentów na drugim albumie Aguilery. Rockwilder wyprodukował wspólną kompozycję Aguilery i Redmana ukutą na kanwach przeboju tego pierwszego, p.t. Let’s Get Dirrty. Drapieżny kawałek stał się pierwszym singlem promującym Stripped i dzięki teledyskowi Davida LaChapelle wywołał falę kontrowersji w pruderyjnych Stanach Zjednoczonych.
Udział w projekcie: Dirrty

Redman – amerykański raper i producent. We wczesnych latach kariery należał do grupy Def Squad. Aktualnie działa pod własnym nazwiskiem, a także jako połowa raperskie duetu Method Man & Redman.
W załodze Christiny znalazł się po tym, gdy ta poprosiła go o napisanie dla niej przeboju nawiązującego do jego własnego utworu z albumu „Maltaprice”. Artysta również rapuje w stworzonej dla Xtiny kompozycji.
Udział w projekcie: Dirrty

Lil’ Kim – amerykańska raperka, okazjonalnie aktorka, była członkini hip-hopowego składu Junior M.A.F.I.A. Pierwszy raz z Christiną miała okazję pracować przy okazji coveru piosenki Lady Marmalade, która dotarła na szczyt zestawienia Billboard Hot 100. W załodze Christiny została jej przydzielona rola współautorki tekstu do utworu Can’t Hold Us Down. Artystka wykonuje również w utworze partię rapowaną.
Udział w projekcie: Can’t Hold Us Down

Steve Morales – amerykański producent specjalizujący się w gatunkach pop i r&b. Jego najgłośniejszym projektem jest Stripped Aguilery, ponadto był współtwórcą kompozycji takich artystów jak Fabolous, Lil’ Wayne, Destiny’s Child, czy Fat Joe. Razem z Christiną stworzył jeden utwór na jej drugi album. Kompozycja ta, to jeden z najodważniejszych tekstów na płycie, traktujący o seksie i wyzwolonym erotyzmie.
Udział w projekcie: Get Mine, Get Yours

David Siegel – amerykański producent, tekściarz, oraz kompozytor. Tworzył dla takich artystów jak T.I., Beyoncé, czy Amerie..
Do ekipy Christiny został zrekrutowany w celu współtworzenia tekstu utworu Get Mine, Get Yours. To współautorstwo tekstu to jedyny udział Davida w projekcie Christiny.
Udział w projekcie: Get Mine, Get Yours

Balewa Muhammad – amerykański producent popowy i hip-hopowy znany m.in. z produkcji utworów Tyrese, Jhene, czy Christiny Vidal. Najpopularniejszym albumem, przy którym miał okazję pracować wciąż pozostaje Stripped. Udziela się też jako kompozytor na ścieżkach filmowych. Dla Christiny współtworzył dwa teksty, które ostatecznie znalazły swoje miejsce na albumie, wspominane już wyżej Get Mine, Get Yours, oraz pierwszy singiel promujący album.
Udział w projekcie: Get Mine, Get Yours, Dirrty

Jasper Cameron – amerykański tekściarz i producent specjalizujący się w gatunku r&b. Był producentem nagrań m.in. Sammie, Lloyd, Tiffany Evans, czy Ciara. Aktualnie pracuje dla Universal Music Publishing Group, gdzie zajmuje się pisaniem tekstów.
Na albumie Christiny współtworzył jedną kompozycję, gdzie był współautorem tekstu.
Udział w projekcie: Dirrty

Rob Hoffman i Heather Holley – producencki duet, który miał już okazję pracować z Christiną przy okazji jej debiutanckiego albumu. Kolaboracja napisała wtedy dla Christiny utwór Obvious. Hoffman i Holley współtworzyli albumy takich artystów jak Babyface, R Kelly, czy Dallas Austin. Na Stripped stworzyli wraz z nią utwór Soar, gospelowo-soulową utwór po raz kolejny dotykającą tematu akceptacji samych siebie i wiary w spełnienie marzeń. Chociaż duet pozostaje w przyjaznych stosunkach z Christiną, niejednokrotnie spotykając się z nią na polu prywatnym, do tej pory ich ścieżki zawodowe nigdy się z powrotem nie połączyły.
Udział w projekcie: Soar
KONTROWERSJE:

Awantura o plagiat:

Kompozycja Lindy Perry i Christiny Aguilery p.t. Make Over okazała łudząco podobna do singla Overload brytyjskiego girlsbandu Sugababes. Podobieństwo mogło wynikać z tego, że w obydwu przypadkach inżynierem dźwięku, który pracował nad utworami był Paul Simm. Afera okazała się na tyle głośna, że Christina usunęła ze swojego albumu DVD „Stripped: Live in U.K.” występ z piosenką Make Over, a w późniejszych wydaniach Stripped Keisha Buchanan, Mutya Buena, Siobhan Donaghy, czyli trio składające się na ówczesne Sugababes, oraz producenci ich utworu Overload, czyli Jonathan Lipsey, Felix Howard, Cameron McVey, oraz Paul Simm zostali uwzględnieni jako współautorzy kompozycji.

Awantura o kradzież:

Kelly Clarkson, amerykańska zwyciężczyni Idola, oraz laureatka drugiego miejsca światowej edycji programu na swoim debiutanckim albumie umieściła piosenkę Miss Independent, czyniąc ją singlem przewodzącym promocji albumu. Autorami kompozycji są Matt Morris, Scott Storch oraz Christina Aguilera. Szeroko omawiana plotka głosi, że Miss Independent miało znajdować się na płycie Stripped na miejscu Fightera. Dokładniej rzecz ujmując artystka nie była jeszcze zdecydowana, którą piosenką uzupełnić tracklistę albumu. Problem za Christinę rozwiązali ponoć ludzie odpowiedzialni za studyjny debiut Clarkson, wykradając ze studia wersję demo Miss Independent i podarowując ją Kelly, która uczyniła z niej spory przebój w Stanach Zjednoczonych.

Zazdrosna P!nk:

Amerykańska wokalistka P!nk darzyła Christinę antypatią od czasów ich wspólnego wykonania piosenki Lady Marmalade z repertuaru Labelle, kiedy to wyrażała dezaprobatę, że młodsza koleżanka dostała do zaśpiewania najbardziej spektakularną partię utworu. Christina, była wtedy narażona na słowny atak ze strony niezadowolonej Alecii. Złość w stosunku do koleżanki po fachu wzmogła się, gdy ta dowiedziała się, że nad nowym albumem artystki pracują Scott Storch, oraz Linda Perry, którzy współtworzyli jej bestsellerowy „M!ssundaztood”. Piosenkarka rozpoczęła medialną nagonkę na Christinę, oskarżając ją o kradzież producentów, oraz wyrachowanie. Ponadto postawiła ona Perry ultimatum, albo będzie pracować z nią, albo z Aguilerą. Linda, która otwarcie wyśmiała dziecinne zagrywki P!nk stała się na długie lata jej wrogiem. Artyski nie utrzymywały ze sobą kontaktów, ani nigdy więcej nie spotkały się w studio. Stosunki między obiema kobietami ostatnio ociepliły się, natomiast relacje między Aguilerą utrzymują się aktualnie na neutralnym poziomie.

Obsceniczne Dirrty:

Teledysk do utworu „Dirrty” w reżyserii Davida LaChapelle wywołał w Stanach Zjednoczonych falę negatywnych komentarzy. Pruderyjnie Amerykanie napiętnowali odważny teledysk za obsceniczność i wyuzdanie, doprowadzając do tego, że klip na kanałach muzycznych był puszczany dopiero po godzinie 22.00, co odbiło się na jego popularności. Piosenka dotarła jedynie do 48 miejsca w zestawieniu amerykańskiej listy przebojów Billboard Hot 100, chociaż poza teren Stanów Zjednoczonych, m.in. w Wielkiej Brytanii i Irlandii okazała się niemałym hitem.

 

SINGLE:




RECENZJE:

„Stripped” spotkało się z umiarkowanie entuzjastycznym przyjęciem wśród krytyków muzycznych. Większość ocen oscylowała w granicach szkolnego dostatecznego. Wielu krytyków zarzucało Christinie niejasność formy i niekonsekwencję w brzmieniu. Misz masz gatunków, który zgotowała na płycie Aguilera był dla niektórych krytyków nie do strawienia. Sporo głosów krytyki dotyczyło również długości albumu, który zdaniem prasy był za długi i przeprodukowany. Wielu zauważyło, że Christina dostając artystyczną wolność zachłysnęła się nią i chciała pokazać wszystko na raz, przez co daje się odczuć efekt przesycenia.
Wśród sporej ilości mankamentów, muzyczna prasa doceniła też niezaprzeczalne walory albumu. Głos Aguilery, który w końcu rozbrzmiewa pełną piersią, dojrzałość tekstów i ucieczkę od przesłodzonego brzmienia pierwszej płyty na rzecz pełnokrwistego soulu i r&b. Zdaniem krytyków, Christina, która zdążyła się już oswoić z artystyczną wolnością jaką dostała, dopiero rozwija skrzydła i choć Stripped nie jest albumem idealnym, to pokazuje Christinę, jako artystkę rozwijającą się i dobrze rokującą na przyszłość. Prasa, pomimo dość krytycznej oceny albumu z sympatią odnosiła się do samej Aguilery, jako artystki poszukującej własnego brzmienia i niepokornej.

Metacritic:

Rolling Stone: 3/5 “Płyta skierowana zdecydowanie bardziej do dorosłych”
All Music: 2/5 “Brzmi jak artysta, który dostał za wcześnie za dużo wolności i nie wiedział co z nią począć”
Blender: 3/5 “Christina dorasta jako artystka. Najlepsze jeszcze przed nią.”
Entertaiment Weekly:3+ “Stripped balansuje między seksownym soulem, quasi-metalem, intymnością piano baru, quiet storm r&b, hip-hopem, egzotycznym rockiem, a wszystko to z poczuciem smaku i subtelnością”
The Guardian: 3 “Zmęczona tanim imagem Aguilera zmierza w kierunku prawdziwej klasy.”
NME: 6/10 “Bardziej niebywale intrygujące, niż doskonałe. Dżin w końcu uciekł z butelki i nie ma co liczyć, że znowu do niej wskoczy.”
Rolling Stone: 3/5 “Stripped zasługuje na sukces.”
Slant Magazine: 3/5 “Aguilera udowodniła swoją tezę: nie jest Britney Spears”
Stylus Magazine: 1/6 “Powinna raczej darować sobie tą artystyczną wolność i dać tę robotę producentom wykonawczym, którzy wiedzą jak bawić się tymi zabawkami.”
Spin: 6/10 “To deklaracja niepodległości i dowód na to, że Aguilera z łatwością skopałaby tyłek Britney.”
The Village Voice: negatywna “Przez 10 piosenek płyta Aguilery jest drastycznie nudna”
NAGRODY:

ROK 2003:
Blender – Kobieta Roku

GLAAD Media Awards – Nagroda Uznania za Specjalne Zasługi
HX Awards – Piosenka Dance Roku (Beautiful (Peter Rauhofer Mix))
MOBO AWARDS – Najlepszy Teledysk (Dirrty)

MTV Europe Music Awards – Najlepsza Wokalistka
TMF Awards – Najlepsza Wokalistka/Najlepszy Album/Najlepszy Teledysk (Fighter)
Q Awards – Najlepszy Singiel (Dirrty)
ROK 2004:

 

Glamour Women of the Year Awards – Kobieta Roku
Grammy Awards – Najlepszy występ pop z kobiecym wokalem (Beautiful)

JUNO Awards – Teledysk Roku (Fighter)
Musicnotes – Piosenka Roku (Beautiful)
MTV Asia Awards – Ulubiona Wokalistka
MVPA Awards – Najlepszy Teledysk Pop/Najlepsza Stylizacja/Najlepszy Make Up/Najlepsze Zdjęcia (Fighter)
SESJA ZDJĘCIOWA:

Zdjęcia promujące album zostały wykonane przez Mirandę Penn Turin w połowie 2002 roku w Nowym Jorku. Sesja przedstawia nowy wizerunek, wyzwolonej spod brzemienia konwenansów Xtiny.
Aby obejrzeć wszystkie zdjęcia składające się na sesję zdjęciową kliknij w miniaturę.

BOOKLET:

Booklet wypełniony zdjęciami Mirandy Penn Turin składa się z 20 stron i został zaprojektowany przez dwie artystki, Jeri Heiden i Glen Nakasako.
Aby obejrzeć wszystkie skany składające się na booklet kliknij w miniaturę.